
Ini kawan baik aku nama dia
Nadia Allias, orang panggil dia nad je. dia ni antara kawan yang
paling rapat dengan aku, kami di katakan lesbian lah gak sebab berkepit 24 jam bersama jerrr. errr ~.~ pergi mana-mana mesti kalau orang nampak dia tanya
"ehh, mana lany?" kalau nampak aku lak tanya
"mana nadia?" kitorang rapat gila tahap boleh gayut
4 jam satu hari.kalau sorang tak pergi kelas lagi sorang pon akan carik alasan yang sama
tak pergi kelas. kekadang sorang sakit yang satu lagi pon mesti akan sakit gak
WALAUPON ahaha walaupon hari-hari kitaorang jumpa tapi entah lah macam tak puas gila oh cakap dengan dia.
dia selau tidur rumah aku. dan aku pon kekadang tidur rumah dia. kalau dia tidor rumah aku benda wajib kitorang buat lepak kat kolam, ceceyyy
berangan je macam bercuti padahal depan rumah je agagaga :D dia selalu cakap dengan aku
"lany, nanti kalau kita dah besar jangan lupakan persahabatan kita tau" aku selalu ingat.
dia sayang gila kat aku, bila aku sakit dia selalu jaga aku. masa mata aku koyak dulu aku kat rumah dia. dia lah orang yang
paling risaukan keadaan aku. mengelabah tetek dia tunggu aku. hohoho, dia lah orang paling sedih bila dapat tau aku buta sementara. aku ingat lagi dia selalu pesan
"lany awak jangan lupa makan ubat kalau nak sembuh cepat tau. kita sayang kan awak". dan dia pulak aku selalu marah-marah
"nadia! makan ubat lah!" ahaha
karekter kami memang berbeza, dia sangat lembut-lembut macam kakak-kakak dan aku lak, sangat garang macam singa, tapi aku manja gila dengan dia. aku mudah
n a n g i s kalau dengan dia. kitaorang selalu bergadoh tapi selalu bersama jugak, macam adik beradik lah. masa aku nak sambung belajar kat kuantan dia dengan parents aku lah hantar aku.
masa tuh dia jatuh! sebab lantai licin kesian gila kat dia! :'( aku sedih sangat. tak pasal-pasal dia lak yang sakit. waaaaaa! :'(. masa nak berangkat pulang, bapak aku paling over menangis sebab nak tinggalkan anak dia kat kuantan, ialah bapak aku first time wey berpisah dengan aku. hohoho aku nak tidur rumah orang pon susah ni kan nak duduk asrama 3 tahun kat negeri orang. perghh! memang sedih lah kan. ohoho, okay, tau tak korang? sepanjang jalan
rupanya nadia menangis teruk sebab dia takut dia tak boleh hidup tanpa aku. dia menangis sepanjang perjalanan. aku tak tahu langsung! mak aku SMS aku cakap
"nadia menangis sepanjang perjalanan pulang" (errr, maaaf mak aku baku sikit, ialah kata pon orang bahasa kan) masa depan aku bapak lah cool dia rupannya
belakang aku perghhh! masa tuh aku tak tahu nak buat apa, aku call dia aku mesti menangis, then aku cakap
"awak jangan sedih-sedih ye, kita tak kan lupakan awak" tapi semua tuh
tipu siotttt! lastly masuk sem 2 aku tak ingat macam mana entah
kitorang dah tak rapat. aku pon mula lupakan dia. dia pon mula lupakan aku. tapi sesekali kalau aku teringat kat dia aku mesti menangis tahap
pekup muka dengan bantal. hohoho banyak gila kot kenangan kitorang, hurmhhh, then tak sangka lak aku rupannya dia pon sama. rupanya dia selalu memangis
teresak-esak bila cerita pasal aku. setelah sekian lama kitorang terpisah dia msg aku
"lany, sumpah kita cemburu gila tengok gambar awak dengan kawan-kawan perempuan awak yang lain. kita menangis tengok gambar awak dengan diorang tau tak, kita selalu fikir kenapa lah kita takde dalam ramai-ramai tuh" masa tuh, tuhan je tahu macam mana hati aku ni. hohoho
aku menangis bila dia cakap macam tuh. aku terkenangan macam-macam peristiwa dengan dia. ermmmm, kalau lah dapat di undurkan waktu,
sumpah kita nak awak balik nadia :'( kita sayang kan awak sangat-sangatnya. awk lah satu satunya
bestfriend kita dunia akhirat, tapi kita memang tak tahu macam mana kita nak tunjuk kat awak sebesarmana kita sayangkan awak,
p/s: kita rindu nak merempit dengan awak, joging dengan awak, buat sit up, main badminton, makan nasik lemak dengan sebotol coke, buat kek, buat piza, kemas rumah, berlari sebab kena kejar lipas kat rumah awak, karoke, dan hidup dengan awak :'(
No comments:
Post a Comment